Biriyle tartışıyorsunuz. Karşınızdaki kişi inanılmaz soğukkanlı, sakin bir ses tonuyla saatlerce sizin en zayıf noktalarınıza basıyor. Sizi iğneliyor, aşağılıyor, kelime oyunlarıyla kışkırtıyor. Artık dayanamayacak noktaya geliyorsunuz ve aniden patlıyorsunuz! Ağlayarak bağırıyor, belki de elinize geçen bir şeyi yere fırlatıyorsunuz.
İşte tam o an, karşınızdaki kişi arkasına yaslanıyor, buz gibi bir gülümsemeyle size bakıp o ölümcül cümleyi kuruyor: “Görüyorsun değil mi ne kadar dengesiz ve histerik olduğunu? Seninle konuşulmuyor bile.”
Tebrikler, Reaktif İstismar (Reactive Abuse) tuzağına düştünüz.
Kusursuz Bir Suikast
Manipülatörler (narsistler ve sosyopatlar) kendi içlerindeki kötülüğü gizlemek için sizi “kötü ve deli” göstermek zorundadır. Ancak bunu doğrudan yapamazlar. Sizin içinizde uyuyan o öfkeyi uyandırmak için ince bir iğneyle sizi sürekli dürterler. Bu iğnelemeler dışarıdan görünmez. Onlar sesini hiç yükseltmez. Siz aylar süren o görünmez işkencenin sonunda patladığınızda ise, asıl istismarcı onlar olmasına rağmen, dışarıdan bakıldığında “saldırgan ve deli” olan siz olursunuz.
Kameralara Oynamak
Narsist, sizin o çıldırmış halinizi etrafa anlatmaya (veya gizlice kaydetmeye) bayılır. Ortak arkadaşlarınıza gidip “Onu seviyorum ama görüyorsunuz çok zor bir insan, psikolojisi bozuk” diyerek kurban rolüne yatar. Sizi öyle bir köşeye sıkıştırır ki, siz bir anda ona haksızlık yaptığınızı düşünüp o krizden sonra gidip ondan “özür dilerken” bulursunuz kendinizi.
Karanlık Savunma Stratejisi: Manipülatör sizin duygusal patlamalarınızdan beslenir. Onun o iğnelemelerine karşı “öfkelenmek” onun ekmeğine yağ sürmektir. Reaktif istismarı durdurmanın tek yolu, içiniz kan ağlasa bile tepkisiz kalmaktır. Sizi kışkırttığında donuk gözlerle ona bakın, sesinizi zerre kadar yükseltmeden “Beni kışkırtma çabalarını görüyorum ve bu oyuna katılmıyorum” deyin. Siz patlamadığınızda, kendi zehrini akıtacak bir damar bulamayan manipülatörün maskesi düşecek ve asıl çıldıran o olacaktır.
